عاشقانه ها

اگر روزی می خواستید مرا در تابوت بگذارید،در تابوتی بگذارید سیاه،حتی سیاه تر از دنیایی که داشتم،در آن را باز گذارید تا همه بدانند که چشم به راه مانده ام، سه گل یاس سفید بر روی تابوتم بگذارید تا همه بتوانند مرا با بوی خوش آن پیدا کنند و تکه یخی را به شکل صلیب در بیا ورید تا همه بدانند که من برای معشوقه ام گریه کرده ام، و چیزی بر روی تابوتم ننویسید تا هیچ کس اثری از من نداند؛اگر جسمم سنگین بود بدانید: سنگینی آرزوهایم است نه سنگینی جسمم،آرزوهایی که با معشوقه ام داشتم و آرزوهایی که با خود به گور بردم.....

بازآ و در آینه ی جان جلوه گری کن

ما را ز غم هستیِ بیهوده بری کن

وین تیره شبِ حسرت و نومیدی ما را

از تابش خورشید رخ خود سپری کن

ای ماه فلک این ره بی فایده بگذار

رو قافله ی ماه مرا راهبری کن

از وصل خود ای گل ثمری بخش به عمرم

و آسوده ام از سرزنش بی ثمری کن

تا ملک نظر بر تو مسلم شود ای دل

کسب نظر از مکتب صاحب نظری کن

ای عشق چو از هر خبری با خبری تو

ما را ز کرم مرد ره بی خبری کن

ور عقل کند سرکشی و داعیه داری

زودش ادب از سیلی شوریده سری کن

با اهل هنر چیرگی بی هنران بین

وین سیر عجب در هنر بی هنری کن!
چون عرصه ی تنگ ندهد رخصت پرواز

رو آرزوی نعمت بی بال و پری کن

رعدی ز در عشق مرو بر در دیگر

هشدار و حذر از خطر دربدری کن