عاشقانه ها

کسی را دوست دارم

ولی افسوس که او نمی داند

کسی را می شناسم

ولی افسوس که او مرا نمی شناسد

کسی را می بینم

ولی افسوس که او مرا نمی بیند

کسی را می پرستم

ولی افسوس که او نمی داند

شاید روزی به او بگویم

که دوستش دارم

ترس از حقیقت که او مرا دوست نداشته

حال من مانده ام با یادی از او

او که زندگی و زنیگانیم بی آن هیچ است

کسی را دوست دارم

ولی افسوس که او نمی داند

کسی را می شناسم

ولی افسوس که او مرا نمی شناسد

کسی را می بینم

ولی افسوس که او مرا نمی بیند

کسی را می پرستم

ولی افسوس که او نمی داند

شاید روزی به او بگویم

که دوستش دارم

ترس از حقیقت که او مرا دوست نداشته

حال من مانده ام با یادی از او

او که زندگی و زنیگانیم بی آن هیچ است

دوباره دلم واسه غربت چشمات تنگه

دوباره این دل دیونه واست دل تنگه

وقته از تو خوندنه ستاره ی ترانهام

بی تو یک پرنده ی اسیره بی پروازم

با تو اما میرسم به قله ی آوازم

اگه تا آخره این ترانه با من باشی

واسه تو سقفی از آهنگ و صدا می سازم

با یه چشمکه دوباره منو زنده کن ستاره

نزار از نفس بیفتام تویی تنها راه چاره

آی ستاره آی ستاره بی تو شب نوری نداره

این ترانه تا همیشه تورو یاد من میاره

تویی که عشقم و از نگاه من می خونی

تویی که تو تپشه ترانهام مهمونی

تویی که همنفس همیشه ی آوازی

تویی که آخره قصه ی منو می دونی

اگه کوچه ی صِدام یه کوچه ی باریکه

اگه خونم بی چراغ چشمه تو تاریکه

میدونم آخره قصه می رسی به داده من

لحظه ی یکی شودن تو آینه ها نزدیکه

با یه چشمکه دوباره منو زنده کن ستاره

نزار از نفس بیفتام تویی تنها راه چاره

آی ستاره آی ستاره بی تو شب نوری نداره

این ترانه تا همیشه تورو یاد من میاره

اگه کوچه ی صِدام یه کوچه ی باریکه

اگه خونم بی چراغ چشمه تو تاریکه

میدونم آخره قصه می رسی به داده من

لحظه ی یکی شودن تو آینه ها نزدیکه

من از طرح نگاه تو اُمید مبهمی دارم

نگاهت را نگیرد من که با آن عالمی دارم

بی تو هیچ چیزی از عالم نمی خوام

تو فرشته ای من آدم نمی خوام

میدونم خیلی زیادی واسه من

همیشه عادتمه کم نمی خوام

از خدا یه عشق تازه نمی خوام

اون که میگه اهل سازه نمی خوام

من فقط می خوام تو رو داشته باشم

واسه اینم اجازه نمی خوام

من تو رو می خوام اونارو نمی خوام

نفسم تویی تو میدونی هوا رو نمی خوام

من تو رو می خوام اونارو نمی خوام

نفسم تویی تو میدونی هوا رو نمی خوام

مي روم ديگر چون پرستوها ميکنم ترک آشيان ديگر

بر نمي گردم زين ره رفته چون نمي گردي مهربان ديگر

خسته از تاريکي شبها مي روم افسرده وتنها

پرکشم تا قصر روياها تا ببينم طلوع فردا را

به جزاشک غم تو باراني به کوير دلم نمي ريزد

جز نواي غم وپريشاني,ز دل سازمن نمي خيزد

روم آهسته از سرراهت,برو دست خدا به همراهت

اینجا غروبه نازنین

دنیا دروغه نازنین

تو شهر غربت زندگی

چه بی فروغه نارنین

رنگین کمون آسمون

قناریهای بی زبون

لحظه ی سخته رفتنه

از عاشقی دل کندنه

بی تو همدم من گوشه ی دنج اتاقه

لحظه هارو می شمارم چشم من خیره بی طاقه

نو که نیستی تو جونه انگاری که بی کسم من

این چه سریی نمی دونم که به صبح نمی رسم من

وقتی آینه تورو فریاد میزنه

قلبم و یاد تو خنجر می زنه

ای تمومه خاطرات هستی ام

دله من بی سوی تو پر می زنه